| جواهرده ، جواهري در مه |
| سه شنبه ۱۲ مرداد ۱۳۸۹ ساعت ۰۶:۵۱ |
|
جمعیت ده های اطراف را، که همه با هم، «جواهرده» نامیده می شوند، تا ۱۵ هزار نفر (۴ هزار خانوار) تخمین زده اند. علاوه بر بخش اصلی ده، «صیقل محله» بخش قابل سکونتی است که سمت شرق بازار قرار دارد. از دیگر محله های جواهر ده، می شود از «رمک محله»، «تنگدره»، «جولاخیل»، «اوشیان سر»، «سید محله» و «شل محله» نام برد.
معماری: مواد اصلی معماری ده را چوب و گل تشکیل می دهند. خانه های قدیمی تر جواهر ده، بیشتر از کاهگل هستند که با چوب، پی ریزی شده اند. کاهگل که به عنوان عایق کاربرد دارد، موجب می شود تا هم در زمستان خانه ها گرم تر باشند و هم در تابستان، خنک تر. این خانه ها معمولا در دو طبقه ساخته می شوند و هر طبقه ی آن تنها یک اتاق دارد. سقف طبقه پایین، کوتاه تر است و پنجره ای به بیرون ندارد. عموما برای رفتن به طبقه دوم، باید از پله های چوبی نصب شده در خارج از ساختمان بالا رفت و از ایوان کوچک وارد اتاق شد. موقعیت ساختمان در حیاط خانه، مرکزی است. دستشویی در گوشه ای از حیاط ساخته شده و در موارد اندکی، خانه ها از حمام شخصی برخوردارند. دیوار داخل اتاق ها، تا نیمه با رنگ های روغنی تیره پوشانده می شوند و در نیمه بالایی، چند فرو رفتگی و طاقچه با کاربرد قفسه یا کمد می سازند. مدتی ست که برای ساخت خانه های تازه، گل و چوب، جای خود را به بلوک های سیمانی و تیرآهن داده اند. از پنجره و در های چوبی خبری نیست و بافت تازه ی ده، مملو از نمایی با پنجره های آلومینیومی و دیوار های سیمانی ست.
زندگی: پیرمرد ها و پیرزن ها، ساکنین اصلی جواهرده اند. جوان ها، اکثرا یا در کوه های بالای ده، مشغول چراندن دام هستند، یا در رامسر، شهرنشین شده اند. ساکنین، بجز مغازه دار های خیابان اصلی -که «بازار» خوانده می شود-، با حقوق بازنشستگی، و یا فروش اندک کاشته زمین خود زندگی می کنند. نادر، یکی از مغازه دارهای جواهردهی درباره زندگی در این جا می گوید :«این ده درآمد زایی خاصی ندارد. چون یک منطقه خوش نشین است. قبلا روستایی های اصلی، مختصر دامداری و کشاورزی داشتند. عده ای هم گندم می کاشتند که به تدریج از بین رفت. البته بهره برداری خاصی از شان نمی شد به اندازه ی خودشان می کاشتند. کم کم، خانه سازی شد و خیلی از مزرعه و باغ ها از بین رفت. الان عمدتا همه در رامسر کار می کنند و این جا، بیشتر بعد تفریحی و خوش نشینی دارد.» هیات امنای ییلاق، مدیریت جواهر ده را برعهده دارد که از طریق انتخابات آزاد تعیین می شوند. نادر، می گوید : «شورای شهر که تشکیل شد، برای ده یک انقلاب بود. کلی تغییرات صورت گرفت، دکل موبایل ، دکل برق، شهرسازی، آسفالت، الان هم می خواهند کوچه ها را باز کنند. طرحی هم آمده که وام می دهند تا خانه های قدیمی به سبک قدیم بازسازی شود و البته حرف هایی هم هست؛ که کوچه ها سنگ فرش شود.» یوسف هاشمی هم که نیمی از سال، نانوایی را اداره می کند؛ از کار هیات امنا و شهردار راضی ست: «چند بار که مشکل پیدا کردم، با کمک آقای شهردار، آرد گرفتم.» انتخابات هر دوره، در مسجد «آدینه» برگزار می شود و کاندیداها در آن جا برای مردم سخنرانی می کنند و گزاراش سالانه شان را ارائه می دهند. بیشتر اهالی ده، با بارش نخستین برف، از این جا به قشلاق (رامسر) کوچ می کنند و در خانه های شهری خود ساکن می شوند. آن ها در بهار با گرم تر شدن هوا، دوباره به ییلاق باز می گردند.
گردشگران: شمار میهمانان جواهر ده در بهار و تابستان، به حدی زیاد می شود که هیات امنا بار ها برای گرفتن عوارض از ماشین های مسافران به تکاپو افتاده است. این میهمانان را در درجه نخست، خانواده ها و جوانان رامسری و در درجه بعدی مسافرانی از تهران و دیگر شهر ها تشکیل می دهند. مسافرانی که از هر جا آمده باشند، هدف آن ها گشت و گذار در خط کناره ی دریای خزر است و حالا، سری به جواهر ده می زنند تا هم از تماشای جاده و جنگل زیبای اطراف آن لذت ببرند. هم در بخشی از آن، دریا را از بالا تماشا کنند. این جاده بن بست به جواهر ده می رسد. جواهر ده ویژگی ای هر فصل را به کمال دارد. از زمستان با کوه هایی پوشیده از برف، تا برگ ریزان پاییزی جنگل ها، دامنه های پر از گل و شکوفه بهار تا بلوغ سبز درختان در تابستان. بخشی از درآمد ساکنین جواهر ده، از رفت و آمد مسافر ها تامین می شود. اتاق های پذیرایی که به سرعت اجاره می روند، اجناس مغازه ها که فروخته می شوند و کاردستی زنان که یادگاری و سوغات خوب سفر است. منبع : ساجده شریفی، نیما افشارنادری |
منطقه جواهر ده در ۲۵ کیلومتری جنوب شرقی رامسر، در ارتفاعات دو هزار متری رشته کوه البرز، در شمال ایران قرار دارد. این منطقه در بیشتر ماه های سال، پوشیده از برف است و در دیگر ماه ها، هوایی بارانی دارد و همواره بخشی از جنگل در مه فرو رفته است.